شبیه آدم­هایی نیست دنیا

که فکر می­کنم

نفس­هایی که می­کشی

قدِ بلندم

می­پوشاند قامتِ آفتاب

عاشق می­شود

در سیاهی گیسوانت­ سایه

شبیه خودم        من

حتی شعرهای     تو

چگونه باشم

 دوست داری ؟

نگاه کن

به چشم­هایم

خنده­هام

گریه کن

و کلاغان که غروب می­خوانند

گوش کن

نیست شبیه نفس­های گرمِ این چای

آدم­هایی است که عاشق می­شوند

دنیا

شبیه کلاغ­هایی است

که بال می­کشند و

 به سوی غروب

 شب می­پوشند .

 

 

^{1فروردین 1387}