1

پروانه‌ها

 در هیچ قفسی

 ماندگار نمی‌شوند

این ورد را  هر روز

شراب کهنه‌ی لب‌های تو

می‌ریزد

بر چشم‌های

 کویری‌ام .

 

 

 

 

 

 

2

شب‌های

های و هوی پچ‌پچه‌ها بود

که تا صبح

تبخال‌های ترس

بر سرتاسر

خلیج و جنگل و کویر

آن نیمه‌های شب

که هذیان شتک می‌زد

بر چاله‌های صورت یک ملت

و می‌ماسید

بربرگ‌های زرنوشت کهنه‌ی تاریخ

تا این همه زیان یک ملت

بار دیگر فربه کند

آن هیکل فریب

و باز

چرخ تراش

بر دندان کرم خورده‌ی این خاک

تا آن که مانده است

پاک ببرد از یاد

این خواب هشت ساله‌ی پرتبخال

و تاریخ

دوباره بتواند

با این همه خون

اقیانوس را

آرام بر دوش بکشد.

 

^{7بهمن 88}