خبر غم‌انگیز و ناگهانی بود؛ رضا رحیمی از جهان ما رفت. رفت و چه بی‌خبر رفت، اما یادش و شعرش همچنان پیش ماست و این چند شعر کوتاه و یادی از او:

 

 

1)

ویران‌ترین دلیل آمدنت

خداحافظی است.... تکلم نامت

عریان‌تر از آب

تخت‌پاره‌ای است

که به هر متن ساحل می‌تند

لما سبقتنی

ایلی

ایلی

لما سبقتنی^*

 

_{^{------------------------------------------------}}

 _{^{*چرا ترکم گفتی. خدایا. خدایا. چرا ترکم گفتی.}}

 

 

 

2)

نبضم را می‌گیری

خیابان تب دارد

رعشه درخت را می‌فهمی

شب

بی‌خبر از جریان رودخانه می‌گذرد

ماه

از پشت كاج‌های گورستان

 

 

 

3)

پوست پرتقال‌ها

و سیب رها شده در خاکستر سیگار

جیغ زنی است آویخته بر چوب لباسی اتاق

خفته در گوشی تلفن

-

-

 

 

 

4) ...می‌فریبم...

 

می‌فریبمت

          با تو

              بتی می‌سازم

                     تا به ستایش‌ات برخیزی

                                      می‌شكنم

                                            با تبری كه دستم دادی می‌فریبم

 

 

 

^{22بهمن 1388}