سپیده دمان و آینه عمر


وقتی سپیده دم

کم‌کم

آستینش را بالا می‌زند

و نارنج دیگری

از گریبان شب بر می‌دارد

و به هوا پرت می‌کند،

ماه نقره‌یی

مثل نخستین سکه

در جیب‌های کودکی‌ام گم می‌شود

و آینه

با نگاه معنی داری می‌گوید

: نشناختمت-

 - چقدر پیر شده‌ای!



 

 

گریز شبانه


                                                        پری از جان بباید تا فرو ننشیند از پرواز

                                                        سیاوش کسرایی


در گریز شبانه می‌گویم -

- ناله‌ام را به کوه،

قصه‌ام را به آب‌های گریزان،

اشک‌هایم را

ساکت و پر ملال می‌ریزم

 -روی گلبرگ لاله‌های بیابان.

شاید از ابرهای سرد و عبوس

دختر دلنواز باران‌ها،

با پرند سپید ناز آید؟

شاید از کوره راه‌های گرم جنوب

باز چابک سوار قصه‌ی تو

، استوار و نجیب و بی‌تشویش،

 -با غرور گذشته باز آید .



مانده در یادت، هیچ،

، آیا،

، هیچ -

-رشته‌های بلند زلف تو را

مثل زنجیر‌های سخت و سیاه

روز می‌بافتم که نیمه‌ی شب

 -بیژن قصه‌های خویش شوم؟



اینک، اما هزار شعله مراست

لیک، پرواز را مجالی نیست

- با پر ناتوان خواستنم،

ور نه از کوه‌ها و دریاها

از میان هزار آتش و خون

باز چابک سوار قصه‌ی تو

با غرور گذشته می‌آمد.

 

 

 

^{7اسفند 88}