پلک می‌زنی

و هر چقدر بره‌هایت را می‌شماری کم می‌آوری

به رویاهایت اخم می‌کنی

و عاقبت

با سمفونی فنرهای تخت اسیر می شوی

وسط کابوس‌هایت

جنگ چریکی می‌کنی

با بی‌محلی دخترهایی

که یکی در میان به ریشت خندیده‌اند

و چیزی نگذشته باید

ملافه‌ی سفیدت رو به اهتزاز در بیاوری

لبخند بزن

روزی که آغاز می‌کنی

خیال آشفته‌ی شبی است که گذرنده‌ای

و تعبیرش توی هیچ کتابی پیدا نخواهد شد

صدقه‌ای بیانداز

و ساعتت را کوک کن

تا وقت خواب به موقع

از بیداری سنگینت بپری

 

 

 

^{7 اردیبهشت89}