شادی‌های زودگذر و اندوه‌های طولانی

 

شادی‌های زودگذر و اندوه‌های طولانی،

تابستان‌های کوتاه و زمستان‌های بلند،

چرا عکس آن نباشد؟

تابش مفرط خورشید بر تمامی راه‌ها ـ

هیهات که درون همه‌ی دل‌ها تیره است،

آنجا که تمنا با چشمانی کور به خواب رفته است.

 

(سروده‌ها 1916)

 

 

Korta fröjder och långa sorger…

 

Korta fröjder och långa sorger,

korta somrar och långa vintrar,

varför kan det icke vara omvänt?

Överdådig sol på alla vägar –

men i alla hjärtan är det mörkt,

där begäran sova med blinda ögon.

  

(Dikter 1916) 

 

اندوه پادشاه

 

بر زبان راندن واژه‌ی "اندوه" را،

شاه در کاخ ممنوع کرد،

"ناکامی" و "عشق" و "کامیابی" را هم،

همه‌ دردآور بودند،

اما "او" (زن) و هر آنچه که به او تعلق داشت ماند.

ملکه او را چون کودکی نوازش می‌کرد،

شامگاهان،

شاه سر نهاده کنار سینه‌ی او می‌خوابید

با چشمان بازمانده‌ از درد.

با اندوه به قدم‌هایی که به در نزدیک می‌شد و خود را،

بی‌آنکه بخواهد در چهره‌ی او می‌آمیخت گوش فرا می‌داد.

با خنده‌ی لک‌لک‌ها، آن چشمه‌های نقره‌ی جاری باغ‌،

رنگ شاه می‌پرید و موضوع صحبت را عوض می‌کرد.

هیچ زن جوانی با گیسوان طلایی

اجازه نداشت خود را با سر عریان نشان دهد،

و دخترکان چمَک* کننده‌ی دامن کوتاه

همه از کاخ رانده شدند.

بهار که می‌آمد شاه به باغ قدم نمی‌گذاشت،

در اتاق خود و رو به شمال می‌خوابید...

بهار با آبی‌ پریده رنگ از میان شیارها چشمک می‌زد.

 

(سروده‌ها 1916)

*: چمَک: رقص به گویش هُرمُزگانی.

 

 

Konungens sorg

 

Ordet "sorg" lät konungen förbjuda vid hovet,

"olycka", "kärlek" och "lycka" som alla gjorde ont,

men "hon" och "hennes" funnos ännu kvar.

Hans drottning smekte honom som ett barn,

i skymningsstunderna låg han vid hennes bröst

med ögonen vida av smärta.

Han lyssnade med ångest till alla steg som närmade sig dörren,

och motvilja spred sig över hans ansikte.

Skrattade tärnor på gården likt silverne källor,

blev konungen blek och bytte om samtal.

Ingen ung kvinna med blonda lockar

fick längre visa sig ute med obetäckt huvud,

och de små danserskorna i korta kjolar

voro alla bannlysta från hovet.

När våren kom gick konungen icke ut i trädgården,

han låg på sitt rum mot norr…

Våren blickade blekblå in genom rutorna.    

  

(Dikter 1916) 

 

یکی بود یکی نبود...

 

پرنده‌ای بود،

که از شاخسار کاج

ترانه‌ی عاشقانه‌ای می‌خواند.

قلبی که رویاهای به بار نشسته خود را

در حضور تابش خورشید با خود می‌برد.

 

جنگلی است،

با چشمانی زُل زده

نظاره‌گر گریز تابستان،

روحی که بیراهه رفته است راه زندگانی را

و راه دیگری می جوید.

 

(سروده‌ها 1916)

 

 

Det var en fågel…

 

Det var en fågel som sjöng sin kärleks sång

från granens gren.

Ett hjärta som bar sin mognande dröm

i solens sken.

 

Det är en skog, som storögd ser

en sommar fly,

en själ som gått vilse från livets väg

och söker en ny.

  

(Dikter 1916) 

 

 

^{چهارشنبه 30تیر89}